نامه آی تی یو سی به کمیته آزادی تشکل سازمان بین المللی کار (آی ال او)

و شکایت بر علیه جمهوری اسلامی ایران

در رابطه با دستگیری منصور اسانلو و دیگر اعضاء سندیکای شرکت واحد

آقای جوآن سوماویا

مدیرکل

سازمان بین المللی کار

Route des Morillons 4

CH – 1211 Geneva

Switzerland

Fax: + 41 22 799.76.70

آزادی تشکل : جمهوری اسلامی ایران (پرونده  شماره  2508 کمیته آزادی تشکل)

آقای سوماویا عزیز,

به دنبال ارسال نامه مشترک آی تی اف – آی سی اف تی یو در تاریخ 24 ژوئیه 2006, بدین وسیله آی تی یو سی ( سازمان ادغام شده از آی سی اف تی یو و دابلیو سی ال ) و آی تی اف اطلاعات تکمیلی را جهت شکایت بر علیه دولت جمهوری اسلامی ایران تقدیم مینماید (پرونده شماره 2508 کمیته آزادی تشکل).

هنگامیکه آی تی یوسی و آی تی اف شکایت خود را به کمیته آزادی تشکل تسلیم کرد, آقای اسانلو, پرزیدنت هیئت اجرایی "سندیکای مستقل کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی  تهران و حومه" هنوز در حبس بود . وی  از زمان 22 دسامبر 2005 محبوس بود. کمی بعد از ارسال شکایت به کمیته, او در تاریخ آگوست 2006 با وثیقه آزاد شد.  این وثیقه گزاف توسط یک دادگاه در تهران به مبلغ 150 میلیون تومان (معادل 165 هزار دلار) مقرر گشت. به گزارش منابع ما, همکاران اتحادیه ای, دوستان و اقوام وی مجبور شدند مایملک خود را به گرو بگذارند تا آزادی وی را تضمین کنند.

دستگیری مجدد منصور اسانلو

اکنون آقای اسانلو دوباره در تاریخ 19 نوامبر 2006 دستگیر شده است.  وی باردیگر در " بند 209" زندان اوین که از مراقبت های امنیتی بالایی برخورداراست, نگهداشته شده است.  جائیکه زندانیان با اتهامات سیاسی نگهداشته میشوند.

بر اساس اطلاعات واصله از سوی منابع ما, آقای اسانلو هنگامیکه با ابراهیم مددی به دفتر وزارت کار در شرق تهران میرفتند که اخراج بیش از 50 تن از کارکنان شرکت واحد را مورد گفتگو قرار دهند, دستگیر شد.  همه اخراجیون اعضاء اتحادیه بودند. این اطلاعات همچنین توسط آژانس های خبری ایران, مانند خبرگزاری کار ایران (ایلنا) و خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) گزارش شده است.

آقای اسانلو یک هفته پیش از دستگیری خود, عمل جراحی چشم داشت. در هنگام دستگیری هنوز هم چشمهای وی باندپیچی بود. علیرغم وضعیت جسمانی وی, مأمورین لباس شخصی ای که وی را دستگیر کردند, با او با خشونت رفتار نمودند.  حداقل 5 مأمور به آقای اسانلو گفتند که وی تحت بازداشت است, اما آنها از نشان دادن حکم جلب و یا بیان دلیل دستگیری به وی و همراهانش, خودداری کردند. در عوض آنها مبادرت به تیراندازی هوایی کرده و آقای اسانلو را بطور خشونت آمیزی به داخل ماشینی که در انتظارشان بود, پرتاب کردند. آنها همچنین به آقای مددی که بر علیه دستگیری اعتراض کرد, لگد زدند.

متعاقبا یک قاضی به همسر آقای اسانلو اطلاع داد که وی در بند 209 زندان اوین برای مذاکره و گفتگو با مقامات نگهداری میشود. برطبق برخی از گزارشات, به خانواده وی اطلاع داده شد که حکم جلب, وجود داشته و توسط دادستانی تهران صادر گشته بود.  به خانواده وی همچنین اطلاع داده شده بود که مادر وی میتواند او را ملاقات کند, اما علیرغم انتظار چندین ساعته در بیرون زندان اوین, مادر وی اجازه نیافت او را ببیند.  تا تاریخ 26 نوامبر هنوز همسر او هم اجازه نیافت وی را ببیند و بعدا هم فقط بطور کوتاه, و آن هم هنگامیکه وی به دادگاه برده میشد. او تا قبل از 5 دسامبر 2006 به وکلای خود دسترسی نداشت.  علاوه بر این, به ما اطلاع داده شده است که قاضی در 5 دسامبر یک وثیقه دیگر 30 میلیون تومانی جهت آزادی منصور اسانلو خواسته است بشرط آنکه همسر وی,پروانه اسانلو بعنوان ضامن عمل کند. خانم اسانلو این تقاضا را رد کرد.

بنا به گزارش ایلنا, منصور اسانلو در تاریخ 26 نوامبر از زندان اوین به دفتر بخش 14 دادستانی انقلاب تهران برده شد, بخاطر قصور از حضور در دادگاه رسیدگی به اتهامات معلق برعلیه وی از زمان دستگیری  در 22دسامبر 2005. این اتهامات به روشنی بی پایه هستند با در نظر گرفتن اینکه رسیدگی به پرونده وی در 20نوامبر مقرر شده بود اما وی  یک روز قبل از آن دستگیر شد. علاوه بر این, اعضاء خانواده آقای منصور اسانلو خانه های خود را برای تأمین آزادی وی در تاریخ 9 آگوست 2006 به گرو گذاشته بودند. امری که خودداری از همکاری وی با دادستانی را بسیار غیرمحتمل مینمود.

آی تی یو سی و آی تی اف دستگیری مجدد وی را مستقیما در رابطه با فعالیت های اتحادیه ای وی می بیند, بخصوص با در نظر گرفتن سابقه فشاری که وی بهرحال با آن روبرو بود.

وی درطول دوران زندانی شدن خود از تاریخ 22 دسامبر 2005 تا 9 آگوست 2006, سه ماه و 23 روز در سلول انفرادی بسر برده است. او در تمام مدت اقامت خویش در زندان زیر فشار شدید روانی قرار گرفته است. بارها به وی چشم بند و دستبند زده اند و در طول بازجویی ها وی را مورد تهدید و فشار قرار داده اند که تا زمانی که نیروهای انتظامی اراده کنند او در بازداشت باقی خواهد ماند. بارها برای ملاقات، استفاده از تلفن و یا رفتن به هواخوری حق وی نادیده گرفته شده است. تیم بازجویان مرتب عوض شده و تمامی سئوالات در رابطه با اتهامات علیه وی نبوده است. او مجبور شده است به دلیل تهدید به باقی ماندن در حبس به مدت 15 سال, در رابطه با زندگی شخصی، کارش و روابط خود با دوستان و همکارانش, صحبت کند. به او گفته شده بود که اگر کشور را ترک کند خانواده اش را از میان خواهند برد.

حتی زمانی که وی از زندان آزاد شد، فشارها ادامه یافت. او بارها به پلیس احضار شد و نیروهای انتظامی حتی با پسر و همسر وی در محل کارش تماس گرفتند. او بعد از آنکه به دادگاه انقلاب احضار شد و مورد تهدید بازداشت قرار گرفت, به دفتر سازمان ملل در تهران در رابطه با موقعیتش شکایت برد. مدت کوتاهی بعد از این بود که وی به دادگاه انقلاب فراخوانده شد و به زندان تهدید گردید. از او و همسرش خواسته شده تا تعهد کنند که ارتباط خود  با دوستان و همکارانشان را قطع نمایند.  آزار و اذیت مداوم, آقای اسانلو را واداشت که نامه ای به دفتر حقوق بشر در تهران بنویسد و رفتاری را که با وی در زندان و پس از آزادی شده است توصیف کند.  این نامه به عنوان ضمیمه یکم, به این مکاتبه الصاق شده است. آقای اسانلو علیرغم ادامه آزار و اذیت, به فعالیت های خویش ادامه داد و در نشست های سندیکای شرکت واحد شرکت کرده و ریاست آن ها را بعهده داشت و ارتباط خود را با جنبش اتحادیه ای بین المللی حفظ نمود.

سندیکای شرکت واحد از سوی آی ال او,  آی سی تی آر ای وی به شرکت در کارگاه  "جهانی شدن و خصوصی سازی" که در تاریح 8نوامبر 2006توسط دفتر منطقه ای آی ال او برای آسیای جنوبی, سازماندهی شده بود, دعوت گردید. اسانلو و 9 نفر از اعضاء هیئت اجرایی سندیکای شرکت واحد در  راه شرکت در این کارگاه در شهر تبریز (در شمال شرقی تهران) دستگیر شدند. آنها 5 ساعت توسط پلیس محلی در توقیف بودند. نمایندگان شورای کار اسلامی نیز از جمله دیگر شرکت کنندگان در این کارگاه بودند, ولی آنها دستگیر نشده اند.

آی تی یو سی  و  آی تی اف بر این باور است که فعالیت های مداوم اتحادیه ای وی و ارتباط او با سازمان های بین المللی مانند آی ال او, سازمان ملل, آی تی اف  و  آی تی یو سی دلایل  اصلی دستگیری وی می باشند. این امر باعث ایجاد این سئولات میشود که آیا دولت ایران واقعا به حقوق کارگران, گفتگو با جنبش اتحادیه ای بین المللی و همکاری با آی ال او متعهد است.

اعضاء شرکت واحد در روز 3 دسامبر 2006 دستگیر شدند

سندیکای شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد) به ما اطلاع داد که دو تن از مسئولین اتحادیه , سید داوود رضوی و عبدالرضا طرازی و همچنین یکی از فعالین اتحادیه بنام غلامرضا غلام حسینی در تاریح 3 دسامبر دستگیر شده و به پاسگاه شماره 6پلیس آورده شدند. زمانی که آنها مشغول پخش اعلامیه در میان رانندگان اتوبوسرانی بودند, در ترمینال اتوبوس خاوران دستگیر شدند. یکی از اعلامیه ها نامه ای بود که اخیرا  آی تی یو سی به پرزیدنت احمدی نژاد در ارتباط با ادامه بازداشت منصور اسانلو نوشته است.  اعلامیه دیگر, بیانیه سندیکا در باره فعالیت هایش بود. سید داوود رضوی و عبدالرضا طرازی در همان شب آزاد شدند.  غلامرضا غلام حسینی هنوز در بازداشت بسر میبرد و طبق اطلاعات واصله, خانواده وی هنوز قادر به فراهم ساختن وثیقه نشده اند.

این سه تن جزو 50 راننده شرکت واحد هستند که از زمان اعتصاب خود در سال گذشته بیکار گشته اند.  قرار بود آنها روز بعد در دادگاه حضور بهمرسانند.

لطفا محتوای این مکاتبه را به مثابه اطلاعات تکمیلی برای شکایت,  در اختیار کمیته آزادی تشکل قرار دهید.

با احترامات فائقه

دبیرکل

<< ترجمه و تکثیر : سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی >>

*************************************************

همکاران گرامی : لطفا تکثیر و توزیع شود

Email: Syndicavahed@gmail.com

کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری

آقای محمود احمدی نژاد

ریاست جمهوری اسلامی ایران

ریاست جمهوری

خیابان فلسطین، تقاطع آذربایجان، تهران، جمهوری اسلامی ایران

فاکس: 982166495880

13آذرماه 1385

محمود صالحی به چهار سال زندان محکوم شد

آقای رئیس جمهور

من از طرف کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری (آی تی یو سی)، بنمایندگی از  307 سازمان وابسته با 168 میلیون کارگر عضو در 154 کشور حکم زندان صادر شده را برای محمود صالحی؛ رئیس سابق اتحادیه کارگران نانوایی شهر سقز، جلال حسینی، محسن حکیمی و برهان دیوانگر بخاطر تلاششان در برگزاری روز اول ماه می سال 2004 بشدت محکوم می کنم.

به کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری  اطلاع داده شد که در تاریخ 11 نوامبر

2006 محمود صالحی به اتهام تجمع در توطئه علیه امنیت ملی طبق ماده 610 قانون مجازات اسلامی توسط دادگاه انقلاب سقز به 4 سال زندان محکوم شد.

جلال حسینی و محسن حکیمی هر کدام به اتهام مشابهی به دو سال زندان در تاریخ های 11 و 27 نوامبر 2006 محکوم شدند. محمد عبدی پور که پرونده اش با همان اتهام  به دادگاه انقلاب سقز ارجاع شده بودتبرئه شد. در 17 اکتبر 2006 برهان دیوانگر که در سازماندهی جشن اول ماه می 2004 مشارکت داشت به 2 سوال زندان محکوم شد.

تلاش در برگزاری جشن اول ماه می یک فعالیت مشروع و بحق اتحادیه های کارگری است و کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری همه این احکام زندان را به شدیدترین لحن محکوم می کند.

کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری و یکی دیگر از سازمانهای وابسته قبلی به

آن بنام کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری بارها برایتان نامه نوشته اند و  الزامات شما را در احترام به اصل آزادی تشکل ها به دلیل عضویت در سازمان جهانی کار یادآور شده اند.

جناب رئیس جمهور

با نظر به این اجبار و الزام کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری به شما تاکید می کند که تضمین کنید که این احکام لغو می شوند و همچنین ایران از اصل ازادی تشکلها در آینده  تبعیت خواهد کرد.

ارادتمند

گای رایدر

کنفدراسیون بین ا لمللی اتحادیه های کارگری

آقای سوماویا

دبیر کل

سازمان جهانی کار

فاکس: 41227997670

13آدر ماه 1385

آزادی تشکل ها : جمهوری اسلامی ایران (شماره2323)

جناب آقای سوماویا

پیرو نامه مورخ 17 می 2006، کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری (تحت نام قبلی کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری)مایل است که اطلاعات بیشتری در مورد شکایت قبلی خود علیه دولت جمهوری اسلامی ایران (پرونده ثبت شده به شماره 2323 در کمیته آزادی تشکلها)  ارائه کند.

طبق اطلاعات رسیده به کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری، محمود صالحی رئیس سابق اتحادیه کارگران نانوایی شهر سقز به 4 سال زندان توسط دادگاه انقلاب سقز در تاریخ 11 نوامبر 2006 محکوم شد. آنگونه که این کنفدراسیون متوجه شده است ایشان پس از اینکه پرونده شان در ماه می 2006 به دادگاه انقلاب ارجاع شد طبق ماده 610 قانون مجازات اسلامی به اتهام تجمع در توطئه علیه امنیت ملی مجرم شناخته شد. در حالی که مورد به تلاش در برگزاری جشن اول ماه می مربوط می شود.

در تاریخ 11 نوامبر 2006 جلال حسینی و در تاریخ 27 نوامبر محسن حکیمی هر کدام به دو سال زندان بخاطر تغییرات مشابه در مورد مشابه محکوم شدند.

در 17 اکتبر 2006 برهان دیوانگر هم  بخاطر تلاش در برگزاری جشن اول ماه سال 2004  به دو سال زندان محکوم شد. کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری هنوز نمی داند که آیا این حکم مربوط به مورد مشابه است یا اینکه مربوط به سایر اتهاماتی است که علیه برهان دیوانگر مطرح شده است. این سایر اتهامات به زمان دستگیری ایشان در هفتم ماه آگوست و بازداشت ایشان به مدت دو ماه مربوط می شود که در میان این اتهامات عضویت در سازمان تازه تاسیس کارگران بیکار هم بعنوان یک اتهام مطرح شده است.

محمد عبدی پور که پرونده اش به دادگاه انقلاب ارجاع شده بود تبرئه شد.

کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری مایل است اعلام کند که در آغاز دولت مطرح کرده بود که همه این هفت فعال اتحادیه ای بخاطر ارتباطشان با سازمانهای سیاسی غیر قانونی از جمله کومله و حزب کمونیست دستگیر شدند.همه این هفت نفر از جمله چهار نفری که اخیرا محکوم شده اند قبلا در دادگاه از این اتهامات مبرا شده بودند. بنا براین این کنفدراسیون فقط می تواند به این جمعبندی برسد که این 4 فعال اتحادیه های کارگری بطور خاص بخاطر فعالیتهای اتحادیه ای محکوم شده اند.

بعلاوه کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری برخی از اتهامات علیه آقای صالحی را که در دادگاه عمومی بعنوان "اغتشاش اذهان عمومی"  تعبیر شده است به مقاله "شاخص هزینه خانواده 5 نفره درایران" مربوط می داند که همچنان در جریان است.

با نظر به این حقیقت که اکنون روشن شده است که آقایان محمد صالحی، جلال حسینی، محسن حکیمی و برهان دیوانگر همگی بخاطر فعالیتهای بحق و مشروع اتحادیه های کارگری محکوم شده اند، کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری بسیار سپاسگزار خواهد بود که این اطلاعات جدید همراه با شکایت قبلی در کمیته آزادی تشکل ها مورد توجه قرار بگیرد.

ارادتمند

گای رایدر

دبیرکل

ترجمه ی نامه ی وزیر امور خارجه فرانسه در پاسخ به نامه س ژ ت

==============================================================

وزارت امور خارجه فرانسه 

پاریس  - 28 نوامبر 2006

به آقای ژان فرانسوا  کوربه

مسول فعالیت های اروپا و مدیترانه ی

کنفدراسیون عمومی کارگران – س ژ ت

آقای کوربه

نامه ی شما مورخ 11 اکتبر، که بابت آن ازتان تشکر می کنم، کاملا نظر مرا جلب کرد.

من نیز مانند شما به طور خاصی از بابت دست اندازی مقامات ایرانی به آزادی های سندیکایی  وبویژه تصمیم گیری های متعدد درباره ی ممنوع ساختن اعتصابات، که اغلب به خاطر ملاحظات مربوط به امنیت ملی است، نگران هستم.

اعتصاب رانندگان اتوبوس که شما در نامه تان به آن اشاره می کنید واکنش های زیادی را از سوی مقامات ایرانی برانگیخته است ( بازداشت ها، اقدامات ارعابی نسبت به خانواده ها ی اعتصابی، تعلیق از کار). مورد منصور اسانلو، ریس سندیکای رانندگان اتوبوس برای دفاتر تحت نظر من [در وزارت امور خارجه] موردی شناخته شده است. آقای اسانلو، که از دسامبر 2005 تا اوت 2006 در بازداشت بسر می برد و بعد از پرداخت 170.000 یورو ضمانت آزاد شد ه بود بار دیگر در تاریخ 19 نوامبر بازداشت شده است.

این دست اندازی به آزادی های سندیکایی به ویژه ی به این دلیل نگران کننده است که ایران قراردادهای چند طرفه ای را که این آزادی ها را به رسمیت می شناسد امضاء کرده است، به خصوص :

-                                  عهدنامه ی بین المللی مربوط به حقوق مدنی و سیاسی و ماده ی 22 آن درباره ی حق تشکیل  و عضویت در سندیکا :

-                                  تعهد نامه بین المللی مرتبط به حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و ماده ی 8 آن که به حق تشکیل و عضویت در سندیکا، حقوق سندیکایی برای متشکل شدن به صورت فدراسیون، حقوق سندیکاها برای فعالیت آزادانه و حق اعتصاب مربوط است.

در چنین شرایطی مقامات فرانسه اهمیت زیادی به این می دهند که نگرانی های خویش را از طرق مختلف در این باره ابراز دارند. در این باره به خصوص از سال 2003  تا به حال دولت فرانسه هر ساله به صورت اقدام مشترک برای تهیه ی قطعنامه ای پیرامون وضعیت حقوق بشر در ایران در چارچوب مجمع عمومی سازمان ملل متحد عمل می کند و نیز نقش فعالی در بیانیه ها و اقدامات اتحادیه ی اروپا و تصمیم هایی که باید در سطح ملی اتخاذ شود ایفاء می کند.

وضعیت حقوق بشر در ایران همچنان یک موضوع اصلی در موضع گیری های مقامات فرانسوی در قبال این کشور خواهد بود. مطمئن باشید که من نسبت به مواردی که به طور خاص در نامه ی خود از آن یاد کرده اید توجه خواهم داشت.

با بهترین احترامات

فیلیپ دوستبلازی

(امضاء وزیر امور خارجه ی فرانسه)

Monsieur le Ministre,

Permettez-moi, au nom de la CGT, de vous faire part de nos préoccupations concernant la situation des militants syndicaux en Iran plus particulièrement la situation de Monsieur Mansour Ossanlu, Président du Syndicat des Travailleurs de la Régie des Bus de Téhéran.

جناب وزیر

اجازه بدهید، به نام س ژ ت، نگرانی های خود را پیرامون وضعیت فعالان سندیکایی در ایران و بخصوص موقعیت منصور اسانلو، مسئول سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران،  با شما درمیان بگذارم.

Non seulement celui-ci a été emprisonné près de 9 mois pour activités syndicales mais depuis sa libération, il est victime ainsi que sa famille, d’actes répétés de harcèlement.

نه تنها این فرد به مدت 9 ماه در حبس بسر برده است، بلکه از زمان آزادیش وی و خانواده اش تحت فشارهای مستمر قرار گرفته اند.

Cette campagne d’intimidation qui vise son entourage et ses collègues syndicaux a, entre autres, pour conséquence de détériorer son état de santé déjà préoccupant lors de sa sortie de prison.

این اقدامات تهدید آمیز که او، اطرافیان و نیز همکاران سندیکایی وی را شامل می شود در کنار سایر نتایج سبب  وخامت  وضعیت سلامتی وی شده که از همان زمان خروج او از زندان نگرانی هایی را برانگیخته بود.

Aussi, devant ces atteintes répétées aux droits de l’homme, nous vous demandons, Monsieur le Ministre, d’utiliser de votre autorité, lors de vos rencontres avec les autorités iraniennes, pour que celles-ci respectent les conventions de l’OIT concernant les libertés syndicales.

به همین دلیل به خاطر نقض مکرر حقوق بشر ما از شما، جناب وزیر، می خواهیم که به هنگام دیدار با مقامات ایرانی  از موقعیت خویش بهره برده و به آنها یاد آور